Hotel Transylvania 2 [2/5]

Έχουν περάσει τρία χρόνια από την ημέρα κυκλοφορίας του «Ξενοδοχείου για Τέρατα», μια ταινία που μας σύστησε τον Δράκουλα ως τον διευθυντή του Τρανσυλβανία, ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων για όλα τα τέρατα. Από τότε, το έργο απέκτησε κάποιους ένθερμους οπαδούς και, το πιο σημαντικό για τη Sony, είχε υψηλότερη από την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία. Αυτός είναι ο λόγος που είμαστε εδώ σήμερα, με το «Ξενοδοχείο για Τέρατα 2» να βγαίνει στις αίθουσες με νέα, αλλά καθόλου αναπάντεχη πλοκή: τη γονεϊκή ιδιότητα.

Ακριβώς όπως και ο προκάτοχός της, η νέα ταινία είναι γλυκιά και άκρως χιουμοριστική, αλλά αυτό είναι επίσης και το πρόβλημα της. Δυστυχώς, η πλοκή της δυσλειτουργικής οικογένειας είναι τόσο απασχολημένη με ένα απλοϊκό μήνυμα ανοχής κι αποδοχής, με αποτέλεσμα τα αστεία της να είναι χονδροειδή και να θυμίζουν διαρκώς ένα ακόμα buddy-movie του Adam Sandler που απλά βλέπεται. Ένα κατόρθωμα από μόνο του, ας είμαστε ειλικρινείς, τίποτα ξεχωριστό. Το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής της αναλώνεται στην αναγόμωση των «τέρατα-έξω-από-νερά-τους» και «άνθρωποι-φοβούνται-τέρατα» θεμάτων της πρώτης ταινίας, κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι συντελεστές της δεν πολυ-ενδιαφέρθηκαν να την αναπτύξουν ιδιαίτερα.

Μοναδικό θετικό, το υπέροχο animation της. Αιτία που οι νεότεροι και τα παιδιά κατά πάσα πιθανότητα θα την απολαύσουν. Αλλά σε αυτήν την εποχή, όταν έχουμε τέτοια εξαιρετικά κινούμενα σχέδια όπως τα «Μυαλά που Κουβαλάς», εμείς οι υπόλοιποι περιμένουμε καλύτερα πράγματα.