Crimson Peak [2/5]

Σε μια εποχή που οι ταινίες τρόμου προσπαθούν να εκσυγχρονιστούν επαναλαμβάνοντας τα κλισέ της found-footage κινηματογράφησης και των ξαφνικών φόβων, είναι αναζωογονητικό να βλέπεις την επιστροφή του Guillermo del Toro με μια πραγματική προσπάθεια αναβίωσης του κλασικού βικτοριανού στοιχειωμένου σπιτιού. Τριξίματα και πόρτες ακούγονται στους σκοτεινούς διαδρόμους, σκιές εμφανίζονται στο ανατριχιαστικό ντεκόρ και η ετοιμόρροπη φύση του σπιτιού παρέχει μια αίσθηση θανάτου σε όλες τις σκηνές, είτε αυτές λαμβάνουν χώρα υπό το φως ή το σκοτάδι. Αλλά όσο κι αν διαπρέπει η ταινία στην ατμόσφαιρα και τις ερμηνείες, η πλοκή μοιάζει να υποφέρει.

Πέρα από μια-δύο ανιαρές ανατροπές, η υπόθεση είναι λίγο πολύ αυτό που περιμένεις. Μια φοβερή τραγωδία αναγκάζει μια νεαρή αφελέστατη γυναίκα να φύγει μακριά με έναν όμορφο άντρα που μόλις γνώρισε, καθώς αυτό πάντα είναι μια καλή ιδέα. Το κτήριο που πάει να φτιάξει το σπιτικό της περιλαμβάνει μια τρομακτική αδερφή και φαντάσματα που κραυγάζουν (κυριολεκτικά μερικές φορές) «αν μείνεις εδώ θα πεθάνεις». Εκείνη όμως τρέφει αγνά συναισθήματα και μπλα μπλα μπλα ξέρετε τα υπόλοιπα...

Τούτου λεχθέντος, το πραγματικό πρόβλημα με το φιλμ είναι ότι οι ανατροπές του και τα κίνητρα των χαρακτήρων δεν τα λες καλά κρυμμένα. Γνωρίζοντας ανά πάσα στιγμή τι θα γίνει, το τελευταίο εγχείρημα του 51χρονου σκηνοθέτη έχει μηδενική δραματική βαρύτητα. Τι σημασία έχει θα μου πείτε, το έργο το βλέπουμε για τον τρόμο. Δυστυχώς, η χρησιμοποίηση μιας τόσο τετριμμένης ιστορίας κάνει την ταινία να χάνει την εστίαση της και να ξεχάσει να είναι τρομακτική. Όπως η Edith (ο βασικός χαρακτήρας που υποδύεται η Mia Wasikowska) λέει γράφοντας το μυθιστόρημά της, ο «Πορφυρός Λόφος» δεν είναι μια ιστορία φαντασμάτων, αλλά μάλλον μια ιστορία που περιλαμβάνει φαντάσματα. Το σπίτι και τα φαντάσματα που τόσο πολύ προώθησαν τα τρέιλερ της ταινίας, δεν είναι παρά μια βιτρίνα συγκάλυψης της πραγματικότητας. Το έργο είναι ένα διαταραγμένο και χιλιοειπωμένο ρομάντζο με μια δόση μυστηρίου.

Για να το θέσω ωμά, η προτίμηση του στυλ πάνω από την ουσία, δυστυχώς, μετατρέπει αυτό που θα μπορούσε να είναι μια ερωτική επιστολή του Del Toro σε ένα είδος με το οποίο είναι τόσο καλά εξοικειωμένος, σε κάτι το ασήμαντο.