Συναρμολογημένο από διάφορα κομμάτια από άλλες ταινίες καταστροφής, το «San Andreas» διαθέτει όλα όσα ξέρουμε και περιμένουμε. Η επιστημονική «ενημέρωση» παρέχεται από τους δημοσιογράφους και τους επιστήμονες, ορόσημα καταστρέφονται και οι πρωταγωνιστές ξεπερνάνε ανυπέρβλητα εμπόδια. Όλα δοσμένα κι εκτελεσμένα τόσο κατά γράμμα και τόσο σοβαροφανή από τον σκηνοθέτη Brad Peyton, που σε κάνουν να αποζητάς έναν Michael Bay που τουλάχιστον διαθέτει κι ένα χιούμορ. Το μεγαλείο των γεγονότων της ταινίας, δε, αποστραγγίζεται περαιτέρω από την αμφισβητήσιμη επιλογή να περιοριστεί η δράση σε μία οικογένεια και την προσπάθειά της να επανενωθεί και να επιβιώσει. Και λόγω αυτού, αν και σύνηθες να «αποσιωπάς» τους αμέτρητους θανάτους σε μια τέτοια ταινία, το «San Andreas» είναι σε τέτοιο βαθμό αδιάφορο στο ανθρωποκεντρικό στοιχείο, που ξενίζει.
Ο σημαντικότερος λόγος αποτυχίας της, όμως, είναι η άνευ όρων βλακεία της. Ξέρεις ότι αυτό που βλέπεις θα σε ενοχλήσει ή θα σε κάνει να σκάσεις στα γέλια, ενώ δεν θα έπρεπε, όταν αρχίζεις να μην πιστεύεις στην ηλιθιότητα ενός χαρακτήρα μέσα στα πρώτα δύο λεπτά. Η ταινία ξεκινά με μια γυναίκα που οδηγεί κατά μήκος ενός γκρεμού και χωρίς λόγο παίρνει τα μάτια της από τον δρόμο για να αρπάξει ένα μπουκάλι νερό από το πίσω κάθισμα. Στη συνέχεια, κοιτάει το τηλέφωνό της για να δει ένα μήνυμα. Αυτοκίνητα περνούν δίπλα της και εσύ θέλεις να τη δεις νεκρή, ακόμη κι αν δεν ξέρεις τίποτα γι` αυτήν. Εκτός από το ότι είναι μια κάκιστη οδηγός, που δεν νοιάζεται για την ασφάλεια της ή των άλλων γύρω της. Όπως και να `χει, είναι ένα κακό ξεκίνημα οποιασδήποτε ταινίας, αλλά ένας καλός τρόπος για να εισαγάγει τους ηρωισμούς του Dwayne Johnson, όταν ένας σεισμός κι όχι η βλακεία της προκαλεί το αυτοκίνητό της να πέσει στον γκρεμό.
Και όσο κι αν δεν το πιστεύετε, μετά από την εναρκτήρια σεκάνς, η ταινία όσο πάει γίνεται και χειρότερη. Το σενάριο του Carlton Cuse διαθέτει τόσο ανιαρές συναισθηματικές προκηρύξεις, που δεν είναι ποτέ αρκετά γελοίες για να διασκεδάσεις, ούτε αρκετά πειστικές για να εμβαθύνουν στο δράμα. Ασχέτου δράματος και προσπερνώντας τη βλακεία που διατρέχει ολόκληρη τη διάρκεια του, το έργο του Brad Peyton αποτυγχάνει παταγωδώς και στη δράση. Αν και ομολογουμένως οι σκηνές καταστροφής είναι over-the-top, αυτό δεν παίζει και μεγάλο ρόλο όταν το μόνο που προβάλλεται είναι ουρανοξύστες να γίνονται σκόνη και θρύψαλα. Ναι μεν είναι καταστροφή σε όλο της το μεγαλείο, αλλά με λίγη ή καθόλου φαντασία και δημιουργικότητα. Η μόνη, αν και χαζή, αξιοσημείωτη σκηνή είναι ένας αγώνας δρόμου ενός ταχύπλοου και ενός τσουνάμι!
Σε ένα καλοκαίρι κορεσμένο από υπερήρωες και sci-fi έργα, το «San Andreas: Επικίνδυνο Ρήγμα» είναι αναμφισβήτητα μια παλιάς σχολής ταινία καταστροφής βασισμένη στις ταινίες της δεκαετίας του 1970, αλλά και τα πιο πρόσφατα «προφητικά» φιλμ που εξαπέλυσε στον κινηματογράφο ο Roland Emmerich. Βλέποντας το θα ευχαριστηθείς εφέ. Τη στιγμή όμως που βλέπεις την τεράστια αμερικανική σημαία να ξετυλίγεται και τους τίτλους τέλους να πέφτουν, είναι σαν όσα έχεις δει να μην έχουν πραγματικά σημασία, παραμένοντας στη μνήμη σου το πολύ για 10 λεπτά μετά την έξοδο από την αίθουσα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου