Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Locke [4.5/5]

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι παρακολούθησα για 85 λεπτά έναν άνδρα να οδηγεί το αυτοκίνητο του το βράδυ και δεν βαρέθηκα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά κανένας λόγος να αποκαλύψω περισσότερες λεπτομέρειες για την πλοκή του «Locke», αφού η μισή διασκέδαση της ταινίας είναι η ανακάλυψη του τι συμβαίνει στη ζωή του Ivan (ο κεντρικός χαρακτήρας), μέσω της αδιάκοπης ροής τηλεφωνικών κλήσεων που κάνει και δέχεται στον δρόμο, ενώ η άλλη μισή προέρχεται από την παρακολούθηση ενός ανθρώπου, απομονωμένου στον μικρό χώρο ενός αυτοκινήτου καθώς προσπαθεί να αντιμετωπίσει μυριάδες ζητήματα.

Έχοντας πάντα στο μυαλό του τον Tom Hardy για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, το έργο είναι γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Steven Knight (υποψήφιος για Όσκαρ σεναρίου για το «Βρώμικα Όμορφα Πράγματα») και δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από ενενήντα υπνωτικά λεπτά ενός ηθοποιού σε ένα αυτοκίνητο καθώς οδηγεί και μιλάει με διάφορους ανθρώπους. Χάρη στη μαεστρία τόσο του Hardy ερμηνευτικά όσο και του Knight σκηνοθετικά, η ταινία είναι ένα συγκλονιστικό δράμα με επίκεντρο έναν πολύπλοκο χαρακτήρα και μια αφήγηση που αποφεύγει κλισέ, διαθέτει χιούμορ και βρίθει ειλικρινής συγκίνησης.

Χωρίς να έχει ανάγκη τα φίδια και την άμμο του «Buried», τον ωκεανό του «Όλα Χάθηκαν» ή το ξέφρενο μοντάζ του Joel Schumacher στο «Τηλε...Φονικός Θάλαμος», η πιο απλή ιδέα γίνεται στα επιδέξια χέρια του Knight μια ποιητική κι έντονα συναρπαστική μελέτη ενός χαρακτήρα και μια σύγχρονη παραβολή της τιμής και των συνεπειών. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας του έργου επιμερίζεται ο Tom Hardy, που χάρη στον νατουραλισμό του, οποιαδήποτε έκφραση ή κίνηση διαθέτει τεράστια σημασία στη σκιαγράφηση της προσωπικότητα του κεντρικού χαρακτήρα. Μια άψογη, οσκαρικών διαστάσεων ερμηνεία από όποια πλευρά κι αν το δεις. Πέρα από τον Hardy, υπάρχει μια πληθώρα θαυμάσιων άγγλων ηθοποιών, όπως οι Olivia Colman, Ben Daniels και Ruth Wilson, που κάνουν καταπληκτική δουλειά ως φωνές στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, ενώ τέλος εύσημα πρέπει να δοθούν στον Χάρη Ζαμπαρλούκο (φωτογραφία) και τον Justine Wright (μοντάζ) που βοήθησαν ώστε μια ταινία γυρισμένη σε ένα αυτοκίνητο να είναι τόσο απολαυστική.

Εντέλει, το «Locke» είναι ένα συμπαγές επιβλητικό δράμα, γραμμένο, σκηνοθετημένο, παιγμένο κι επιμελημένο με φινέτσα. Κάθε πτυχή του μπορεί να υπερηφανεύεται για τη δημιουργία μιας μοναδικής και μαγευτικής ταινίας με ψυχή στα θεμέλια της.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...