Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Legend of Hercules [0/5]

Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φόρα που ο μυθολογικός ήρωας Ηρακλής κατακρεουργείται από Χολιγουντιανά στούντιο, στην ταινία όμως του Renny Harlin είναι η πρώτη φόρα που αυτό γίνεται τόσο ξεδιάντροπα με κανένα ίχνος κινηματογραφικής ουσίας, έχοντας σαν αποτέλεσμα το όλο εγχείρημα να είναι ένα χάλι επικών διαστάσεων, που δύσκολα πιστεύεις ότι κάποιος ενέκρινε το σενάριο κι έδωσε λεφτά για να γυριστεί. Παντελώς άσχετο με την ελληνική μυθολογία, το «Ηρακλής: Η Αρχή του Θρύλου» υποτίθεται ότι μιλάει για την απαρχή του ήρωα Ηρακλή (Kellan Lutz), ο οποίος θέλει να πάρει εκδίκηση από τον βασιλιά Αμφιτρύων αλλά και τον αδελφό του, Ιφικλή, γιατί και τον πρόδωσαν και του στέρησαν την αγαπημένη του, Ήβη. Δεν ακούγεται συναρπαστική σαν ιστορία; Για κάποιους ίσως, αν όμως πραγματικά θέλετε το κάλο σας, ευχή και κατάρα σας δίνω, να μη χαραμίσετε ούτε ένα δευτερόλεπτο, ούτε καν για να σκεφτείτε αν θα δείτε αυτό το τερατούργημα.

Οι πιθανότητες να είναι καλή δεν ήταν ποτέ υπέρ της ταινίας, όταν στην καρεκλά του σκηνοθέτη αποφασίστηκε να είναι ο Renny Harlin, σκηνοθέτης με τρεις καλές δουλείες στο ενεργητικό του και δεκατρείς αισχρές (μερικά παραδείγματα: «Εξορκιστής: Η Αρχή του Κακού», «Βαθιά Άγρια Θάλασσα» και «Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 4»). Ένα τσακ χειρότερη από τη σκηνοθεσία είναι η υποκριτική της ταινίας. Με όλους τους χαρακτήρες να είναι μονοδιάστατοι και κενοί, σίγουρα δεν έχουν και πολλά οι ηθοποιοί να κάνουν, όμως εδώ πραγματικά είναι λες και δεν έχουν πατήσει ποτέ σε μαθήματα υποκριτικής. Και φτάνουμε στο χειρότερο κομμάτι της ταινίας, το «σενάριο» της. Με κανέναν από τους συντελεστές να ασχολείται με τον πραγματικό θρύλο του ελληνικού ήρωα, το έργο αναλώνεται σε slow-motion σκηνές μάχης που δεν έχουν κανέναν προφανή λόγο πέρα από το να εμφανίζονται γυμνόστηθοι οι πρωταγωνιστές. Με την ταινία να στερείται εντελώς οποιουδήποτε συναισθήματος και διαθέτοντας ηλίθιους διαλόγους, ειλικρινά κάθε ένας από τους χαρακτήρες είτε ζήσει, είτε πεθάνει, είτε πάει να γίνει αγρότης… ποσώς μας ενδιαφέρει, αρκεί να τελειώσει το μαρτύριο.

Και επειδή σαν πολύ ασχολήθηκα, θα κλείσω λέγοντας ότι συνολικά το «Ηρακλής: Η Αρχή του Θρύλου» ξεκίνα άσχημα, όσο περνά η ώρα χειροτερεύει για να καταλήξει στο πιο χαζό, κακοχτισμένο και κακοσχεδιασμένο τέλος στην ιστορία του σινεμά. Ενοχλητικά άστοχη κι αδέξια, η τελευταία κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του Ηρακλή δεν είναι τίποτε άλλο από μια ταινία με ένα κακό σενάριο, άθλιες ερμηνείες και κάκιστο CGI, που θέτει ισχυρή υποψηφιότητα για την χειρότερη ταινία της χρονιάς!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...