Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Hobbit: The Desolation of Smaug [4/5]

Σχεδόν τα πάντα στο «Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή» είναι βελτιωμένα σε σχέση με το πρώτο μέρος της τριλογίας του Peter Jackson. Και αυτή η γνώμη προέρχεται από κάποιον που απόλαυσε το «Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι» πολύ περισσότερο από τον μέσο θεατή. Επίσης, οποιεσδήποτε ανησυχίες είχα (και πιστεύω και πολλοί άλλοι μαζί με μένα) σχετικά με το αν και πώς ο Jackson θα μπορούσε να κάνει τρεις ταινίες, με δεδομένη την πρώτη ύλη στην οποία βασίστηκε, έχουν παραμεριστεί.

Η ταινία ξεκινάει εκεί ακριβώς εκεί όπου μας είχε αφήσει η προηγούμενη. Ο Bilbo Baggins (Martin Freeman) μαζί με τους νάνους συνεχίζουν την πορεία τους στη Μέση Γη με τελικό προορισμό το Όρος Erebor και τη διεκδίκηση του από τον δράκο Smaug (Benedict Cumberbatch). Χωρίς να χρειάζεται να συστήσει τους χαρακτήρες όπως έκανε την πρώτη φορά, ο Jackson είναι σε θέση να παρουσιάσει συναρπαστικές σκηνές δράσης, τη μια μετά την άλλη. Από το συναρπαστικό ταξίδι μέσα από το σκοτεινό δάσος μέχρι την τολμηρή απόδραση από τα ξωτικά, όλες οι σκηνές θυμίζουν έντονα «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και σε κρατούν συνεχώς σε εγρήγορση, ανά στιγμές σου κόβουν την ανάσα και φυσικά σου προσφέρουν τον ενθουσιασμό που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από αυτές τις ταινίες. Ενώ χάρη σε αυτή την ευδιάκριτη έλλειψη ανάγκης ανάπτυξης χαρακτήρων, η «Ερημιά του Νοσφιστή» μπορεί είναι και πιο σκοτεινή, και πιο σοβαρή και πιο έντονη σαν εμπειρία σε αντίθεση με την ελαφρότητα της πρώτης.

Πέρα όμως από όλα τα φανταστικά στοιχεία, τα υπερφυσικά περιβάλλοντα και τις απίθανες σκηνές δράσης που, ούτως ή άλλως, σε μια ταινία τέτοιου είδους κλέβουν την παράσταση, υπάρχουν δύο στοιχειά τα όποια ανεβάζουν την ταινία σε άλλο επίπεδο. Πρώτον, το γεγονός ότι η ταινία μπορεί να ειδωθεί κι από μια ανθρώπινη προοπτική, αφού το κυρίαρχο θέμα τη, καθόλη τη διάρκεια της, είναι εκείνο της απληστίας και του εθισμού. Και δεύτερον, το ποσό σαφές γίνεται πως το δεύτερο κεφάλαιο του Χόμπιτ είναι εξίσου σημαντικό κι άμεσα συνδεδεμένο τόσο με το «Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι» όσο και με την αρχική αριστουργηματική τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Ο Peter Jackson παίζει έξυπνα με τα στοιχειά εκείνα που έχουν δημιουργήσει αυτή την εκπληκτική μυθολογία και πραγματικά όσοι είστε φαν δεν θα απογοητευτείτε καθόλου.

Επίσης, είναι σημαντικό να μιλήσουμε για το τεχνικό επίτευγμα το οποίο ο Jackson και οι συνεργάτες του έχουν κατορθώσει. Φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια, όλα, όπως είναι αναμενόμενο, αγγίζουν την τελειότητα. Ενώ δεν υπάρχουν αρκετοί έπαινοι που μπορούν να δοθούν στον Benedict Cumberbatch και την ομάδα των ειδικών εφέ για τη δημιουργία του δράκου Smaug. Πραγματικά, μιλάμε για ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα του κινηματογράφου, που αποδεικνύει τις εξαιρετικές δυνατότητες των σύγχρονων εφέ.

Κλείνοντας, θέλω να πω ότι όπως κάθε μεσαία ταινία μοιάζει να ξεκίνα όταν φτάνει στο αποκορύφωμά της, έτσι και το «Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή» δεν είναι εξαίρεση στον κανόνα. Διαθέτοντας, όμως, ένα ανεπανάληπτο «cliffhanger», αυτό το συναρπαστικό κι ενδιαφέρον ταξίδι αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλά ακόμη να ανακαλύψουμε στη Μέση Γη.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...