Πέρα από αυτό, σε μια ταινία όπως το «The Call» δεν μπορείς να σχολιάσεις και πολλά πράγματα. Με μια βασική πλοκή που φέρνει στο μυαλό το «Τελευταία Κλήση» του 2004, με πρωταγωνιστές την Kim Basinger και τον Chris Evans, αλλά και δεκάδες άλλες ταινίες, μόνο προς όφελος μπορεί να θεωρήσει κανείς το γεγονός ότι καταφέρνει συνεχώς να σε κρατάει σε εγρήγορση. Διαθέτοντας γρήγορο μοντάζ, σωστές δόσεις αγωνίας, μια αίσθηση κλειστοφοβίας κι ευρηματικές αναποδιές στην εξέλιξη της ιστορίας, το έργο καταφέρνει να πετύχει πλήρως τον σκοπό του, που δεν είναι άλλος από το να σε διασκεδάσει.
Έτσι και αλλιώς, η ταινία ανήκει σε εκείνο το είδος ταινιών στο οποίο θέλουμε να φτάσουμε στην ουσία αφήνοντας απ’ έξω οποιοδήποτε δευτερεύουσα πλοκή. Ε, αυτό ακριβώς κάνει κι ο Brad Anderson από την αρχή. Σε γραπώνει από τα πρώτα κιόλας λεπτά, βάζοντάς σε αμέσως στο νόημα και δεν σε αφήνει στιγμή. Από εκεί και μετά, είναι πολύ εύκολο για κάποιον να αγνοήσει την αφέλεια και ανά στιγμές αληθοφάνεια του όλου εγχειρήματος και να αφεθεί σε αυτό που πραγματικά είναι η ταινία. Ένα άκρως ψυχαγωγικό κι αγωνιώδες θρίλερ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου