Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού [4/5]

Το εντυπωσιακό ντεμπούτο του Έλληνα δημιουργού αποτελεί μια τολμηρή προσπάθεια διατύπωσης της ιστορίας ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον κόσμο όπως είναι, και παράλληλα ένα βαρύ αλληγορικό δράμα που αναδεικνύει τον προβληματισμό σχετικά με το πώς η οικονομική κρίση και τα μέτρα λιτότητας επηρέασαν την Ελλάδα. Μακριά από τον ευρέως διαδεδομένο και συνηθισμένο πλέον τρόπο σκηνοθεσίας, αλλά κι ερμηνείας του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, η ταινία είναι πλήρως αρμονισμένη με τις σκληρές πραγματικότητες που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες σήμερα.

Προκαλώντας το ενδιαφέρον σου από το πρώτο κιόλας λεπτό και κρατώντας σε προσκολλημένο στην οθόνη καθόλη τη διάρκεια της, η ταινία του Έκτορα Λυγίζου σε καθηλώνει καθιστώντας σου σαφές ότι αυτό που θα δεις σε αφορά. Σκηνοθετημένη με έναν λιτό αλλά ουσιαστικό τρόπο, σου παρουσιάζει χωρίς καλλωπισμούς και φλυαρίες μια άκρως γλαφυρή και προκλητική εξερεύνηση του αδιέξοδου μιας νέας γενιάς, της γενιάς της κρίσης.

Εφοδιασμένος με μια βαθιά φιλοσοφία, ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Έκτορας Λυγίζος εδώ ενισχύει την ιδέα ότι οι απλές εικόνες μπορούν να μεταφέρουν πολύπλοκες πληροφορίες. Με ελάχιστους διαλόγους και κρατώντας την κάμερα κάτι εκατοστά μακριά από τον πρωταγωνιστή, αρνούμενος να αποτραβήξει τον φακό ακόμα και στις πιο απελπισμένες στιγμές του ήρωα του, καταφέρνει να σου δημιουργήσει μια δυσάρεστη αίσθηση κλειστοφοβίας ενώ παράλληλα σε τροφοδοτεί με αλληγορίες και νοήματα για τη γενικότερη κρίση άρχων κι αξιών που βιώνει ο τόπος μας.

Με αρωγό του τη σπαρακτική και γεμάτη ένταση ερμηνεία του Γιάννη Παπαδόπουλου, συνθέτει, ουσιαστικά, έναν οπτικοακουστικό σχολιασμό για μια χώρα η οποία δεν είναι σε θέση να συντηρήσει ακόμη και τις βασικότερες ανάγκες των πολιτών της. Και μπορεί το κομμάτι για την πείνα (ο τίτλος του έργου είναι κυριολεκτικός) να είναι ξεκάθαρο στον θεατή, είναι όμως τα υπόλοιπα εσωτερικά μηνύματα για τα οποία θέλει να μιλήσει η ταινία που αξίζει να ανακαλύψετε βλέποντας την. Και σας παρακαλώ, δείτε την!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Southside with You [2.5/5]

Ανεξάρτητα από τη λογική και το κατά πόσο η ύπαρξη της ταινίας μπορεί να διαθέτει κάποιο νόημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πάντα μια αναντιστοιχία μεταξύ προσωπικοτήτων με επιρροή και της ιδέας πως κάποτε ήταν απλοί άνθρωποι, με κανονικές ζωές. Σε αυτό το κομμάτι, το «Πρώτο Ραντεβού» καταφέρνει και παρουσιάζει αξιόλογα δύο ανθρώπους που μοιάζουν πολύ στα πρόσωπα που υποδύονται, χωρίς ποτέ όμως να ασχολείται με το ποιοι θα γίνουν: ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και η πρώτη κυρία, ο Μπαράκ και η Μισέλ Ομπάμα. Αντ` αυτού, το έργο είναι για το ποιοι ήταν αυτοί το 1989, δυο έξυπνοι δικηγόροι που αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά που, σύμφωνα με τη Μισέλ, δεν επιτρέπεται να βγουν ραντεβού. Όταν ο Ομπάμα αποκαλύπτει ότι σκόπιμα της είπε λάθος ώρα έναρξης της κοινοτικής συνάντησης που θα παρακολουθούσαν από κοινού, το περπάτημα και οι συζητήσεις αρχίζουν με σκοπό να γεμίσουν οι ώρες ενώ περιμένουν. Δομικά δεν είναι δύσκολο να επισημάνεις και να αντιληφθείς ότι η κλασική αισθηματική τριλο...