Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος #blogoscars

11. Η Naomi Watts στο "The Impossible"
Γιατί στο τσακ δεν μπήκε στην δεκάδα.

10. Η Ann Dowd στο "Compliance"
Γιατί είναι εντυπωσιακή ως Sandra, μεταφέροντας μας με τρόπο απίστευτο την εσωτερική σύγκρουση που περνά ο χαρακτήρας της.

9. Η Jenn Harris στο "Gayby"
Γιατί έδωσε, μακράν, την καλύτερη κωμική ερμηνεία της χρονιάς.

8. Η Melanie Lynskey στο "Hello I Must Be Going"
Γιατί έπλασε έναν ολοκληρωμένο, περίπλοκο, χαρακτήρα και τον υπηρέτησε εξαιρετικά από την αρχή μέχρι το τέλος.

7. Η Jessica Chastain στο "Zero Dark Thirty"
Ο πιο δυναμικός φετινός γυναικείος χαρακτήρας ερμηνευμένος από μια εξαίσια ηθοποιό. Συνδυασμός to die for!

6. Η Quvenzhané Wallis στο "Beasts of the Southern Wild"
Ταλεντάκι από τα λίγα. Χάρισε στην ταινία το πρόσωπο και την ψυχή της.

5. Η Alicia Vikander στο "A Royal Affair"
Διπλό χτύπημα φέτος (την ψήφισα και στο Β' Γυναικείο Ρόλο) από την Alicia Vikander. Στο " A Royal Affair" δίνει μια λεπτή, εύθραυστη, αλλά και ανά στιγμές σπαρακτική ερμηνεία.

4. Η Emmanuelle Riva στο "Amour"
Το μόνο καλό πράγμα στο Amour (πέστε να με φάτε). Η Riva είναι πραγματικά αποκάλυψη ως η γυναίκα που βλέπει το τέλος. 

3. Η Marion Cotillard στο "Rust and Bone"
Προσκυνώ. Νuff said!!

2. Η Jennifer Lawrence στο "Silver Linings Playbook"
Αστεία, νευριασμένη, στεναχωρημένη, θυμωμένη. Η Lawrence διαθέτει μια πλήρη γκάμα συναισθημάτων στο Silver Linings Playbook και σε κάθε ένα από αυτά αριστεύει. Μια ατρόμητη ερμηνεία πραγματικά.

1. Η Suzanne Clément στο "Laurence Anyways"
Απίστευτη στο σύνολο της ταινίας, αλλά και να μην ήταν μόνο για την σκηνή στο εστιατόριο όλες οι πρωτιές δικές της. Ερμηνεία από εκείνες που σπάνια βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...