Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος #blogoscars

15. Η Jacki Weaver στο "The Five-Year Engagement"
Γιατί με έκανε να γελάσω με το απίστευτο κωμικό τάιμινγκ της.

14. Η Shirley MacLaine στο "Bernie"
Γιατί καμία άλλη δεν μπορεί να παίξει την κακιά τόσο καλά. 

13. Η Gina Gershon στο "Killer Joe"
Γιατί μας χάρισε μια ανυπόφορη σκηνή ανθολογίας.

12. Η Kelly Reilly στο "Flight"
Γιατί στην αντίπερα όχθη από τον Washington μας δείχνει πως είναι όταν θέλεις να σωθείς.

11. Η Emma Watson στο "Τhe Perks of Being a Wallflower"
Γιατί ήταν γλυκιά, αστεία και τρισχαριτωμένη.

10. Η Blythe Danner στο "Hello I Must Be Going"
Γιατί είναι σπαρακτική στην προσπάθεια της να ζήσει το μέλλον που της αξίζει.

9. Η Alicia Vikander στο "Anna Karenina"
Γιατί είναι ταλέντο και γιατί ξέφυγε από την στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία της ταινίας και ερμήνευσε.

8. Η Charlize Theron στο "Snow White and the Huntsman"
Γιατί ΕΊΝΑΙ η κακιά του παραμυθιού σε όλο της το μεγαλείο.

7. Η Elsebeth Steentoft στο "Teddy Bear"
Γιατί είναι στοιχειωτική και τόσο μα τόσο κακιά.

6. Η Eva Green στο "Dark Shadows"
Γιατί μέσα στον αχταρμά της ταινίας εκείνη το καραδιασκεδάζει και ξεχωρίζει πραγματικά.

5. Η Helen Hunt στο "The Sessions"
Γιατί διαθέτει τον πιο δύσκολο ρόλο από όλες και καταφέρνει και αξιοποιεί κάθε λεπτό που βρίσκεται στην οθόνη παραδίδοντας μια μεγάλη ερμηνεία.

4. Η Emily Blunt στο "Looper"
Γιατί κλέβει την παράσταση, πετυχαίνει διάνα την προφορά και γιατί απλά ήταν εξαιρετική.

3. Η Amy Adams στο "The Master"
Γιατί παίζει με αφοπλιστική σιγουριά την δυναμική γυναίκα πίσω από ένα σημαντικό άντρα.

2. Η Sally Field στο "Lincoln"
Γιατί για άλλη μια φορά, παραδίδει μαθήματα υποκριτικής.

1. Η Anne Hathaway στο "Les Misérables"
Γιατί απλά σου κόβει την ανάσα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Three Billboards outside Ebbing, Missouri ★★★★

Μετά το εξαιρετικό «Αποστολή στην Μπριζ» και το άκρως ενδιαφέρον «Επτά ψυχοπαθείς», ο ιρλανδικής καταγωγής Μάρτιν Μακ Ντόνα έχει καθιερωθεί ως ένας από τους πιο λαμπρούς κινηματογραφιστές της εποχής μας. Η έντονη αίσθηση του αντίκτυπου των λέξεων, των χειρονομιών και των εικόνων που διαθέτει είναι σπάνια στο σημερινό τοπίο του κινηματογράφου και συμβαδίζει με την πρωτοφανή επιμέλεια του στην κατασκευή των λεπτομερέστατων, σύνθετων αφηγήσεών του. Με δεδομένη την έκφραση “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, ως ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Μακ Ντόνα πήρε το χρόνο του για ετοιμάσει το νέο του κινηματογραφικό πόνημα. Και μετά από πέντε χρόνια σιωπής επιστρέφει με το «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» ένα άλλο μικρό θαύμα αφηγηματικής ισορροπίας όπου ο βαθύς πόνος και το λακωνικό χιούμορ, οι απροσδόκητες ανατροπές, η οργανική ροή δράσης και οι χαρακτήρες που αλλάζουν αλλά πάντα παραμένουν οι ίδιοι, δένουν αρμονικά. Η ιστορία απλή: Η κόρη της...

Southside with You [2.5/5]

Ανεξάρτητα από τη λογική και το κατά πόσο η ύπαρξη της ταινίας μπορεί να διαθέτει κάποιο νόημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πάντα μια αναντιστοιχία μεταξύ προσωπικοτήτων με επιρροή και της ιδέας πως κάποτε ήταν απλοί άνθρωποι, με κανονικές ζωές. Σε αυτό το κομμάτι, το «Πρώτο Ραντεβού» καταφέρνει και παρουσιάζει αξιόλογα δύο ανθρώπους που μοιάζουν πολύ στα πρόσωπα που υποδύονται, χωρίς ποτέ όμως να ασχολείται με το ποιοι θα γίνουν: ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και η πρώτη κυρία, ο Μπαράκ και η Μισέλ Ομπάμα. Αντ` αυτού, το έργο είναι για το ποιοι ήταν αυτοί το 1989, δυο έξυπνοι δικηγόροι που αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά που, σύμφωνα με τη Μισέλ, δεν επιτρέπεται να βγουν ραντεβού. Όταν ο Ομπάμα αποκαλύπτει ότι σκόπιμα της είπε λάθος ώρα έναρξης της κοινοτικής συνάντησης που θα παρακολουθούσαν από κοινού, το περπάτημα και οι συζητήσεις αρχίζουν με σκοπό να γεμίσουν οι ώρες ενώ περιμένουν. Δομικά δεν είναι δύσκολο να επισημάνεις και να αντιληφθείς ότι η κλασική αισθηματική τριλο...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...