Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

De Rouille et d'Os [3.5/5]

«Μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς ν’ αντέξεις», λέει μια γνωστή παροιμία. Και πραγματικά, ο πόνος τον οποίο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος και να βγει αλώβητος από αυτόν, είναι συχνά πολύ πιο μεγάλος από ό,τι θα περίμενε κανείς. Η νέα ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη Jacques Audiard είναι μια ειλικρινής κι έντιμη υπενθύμιση τού πόσο πολύ πόνο μπορούμε να αντέξουμε.

Η ιστορία αφορά την τραγωδία ενός ατυχήματος, τη συνάντηση δύο ανθρώπων, δύο κατεστραμμένων χαρακτήρων που προέρχονται από δύο ριζικά διαφορετικούς κόσμους και μια ιστορία αγάπης που θα δημιουργηθεί ανάμεσά τους με τις αναπόφευκτες συνέπειες της σύνδεσής τους. Και τέλος, ο αγώνας και η πάλη για την επιβίωση.

Ως σύνολο το «Σώμα με Σώμα» δεν συγκλονίζει. Διαθέτει, όμως, τόσα πολλά προτερήματα, που το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από καλό. Χωρίς ποτέ να είναι κλαψιάρικη, αλλά διαθέτοντας έναν έντονο μελοδραματικό τόνο, η ταινία του Audiard απαιτεί μια ορισμένη ικανότητα από την πλευρά του θεατή προκειμένου να χειριστεί το βάρος της. Οι κάπως προβλέψιμες εξελίξεις, η χρήση ορισμένων κλισέ από πλευράς σεναρίου, καθώς και η πολύ γρήγορη κι απλή απεικόνιση της διαδικασίας των αλλαγών των κεντρικών χαρακτήρων αντισταθμίζονται πλήρως από την εντυπωσιακή κινηματογραφική οπτική του Audiard. Το φιλμ διαθέτει έντονες στιγμές συγκίνησης δοσμένες στον θεατή με έναν ποιητικό τρόπο. Κάθε κίνηση της κάμερας είναι προσεγμένη σε μεγάλο βαθμό, ενώ το όλο εγχείρημα υποστηρίζεται και από μια εκλεπτυσμένη φωτογραφία. Η ταινία, επίσης, ωφελείται σημαντικά από τις ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών της. Η Marion Cotillard σε έναν ρόλο που μοιάζει προορισμένος για βραβεία δίνει μια μεγάλη ερμηνεία, αποδεικνύοντας και πάλι ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. Το συναισθήματα στο πρόσωπο της λένε περισσότερα από ό, τι οποιοδήποτε σενάριο θα μπορούσε να πει. Εξίσου εξαιρετικός κι ο Matthias Schoenaerts, ο οποίος μετά την περσινή του ερμηνεία αποκάλυψη στο Μοσχαροκεφαλή, εδώ θέτει τις βάσεις για μια μεγάλη καριέρα.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα συμπαγές δράμα που απέχει όμως από το μεγαλείο που θα μπορούσε άνετα να είχε αγγίξει.

Σχόλια

  1. Περιμένω πως και πως να τη δω, κυρίως γιατί πιστεύω ότι η ερμηνεία της Marion Cotillard θα είναι συγκλονιστική!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...