Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Les Infideles [0.5/5]

Πολλές απατημένες σύζυγοι, απεγνωσμένες απόπειρες αποπλάνησης, Λολίτες, ζευγάρια σε κρίση, είναι μερικά από τα θέματα με τα όποια καταπιάνονται επτά διαφορετικοί σκηνοθέτες έχοντας πάντα σαν πρωταγωνιστές τον πρόσφατα βραβευμένο με Όσκαρ Jean Dujardin και τον Gilles Lellouche.

Όπως συμβαίνει σε κάθε σπονδυλωτή ταινία, οι ιστορίες που την αποτελούν είναι και καλές και κακές. Το «6+1 Απιστίες», λοιπόν, είναι μια συλλογή από έξι επιμέρους επεισόδια που απεικονίζουν διαφορετικές καταστάσεις. Όλες, όμως, έχοντας σαν άξονα τους το ίδιο θέμα: τη μοιχεία ή πιο συγκεκριμένα την ανδρική απιστία στις διάφορες εκδοχές της. Δυστυχώς, η παραπάνω σύνθεση δεν βγαίνει στο πανί, όπως πιστεύω θα περίμεναν οι συντελεστές τις. Η ιδέα που έχουν εξαντλείται γρήγορα και το έργο προσπαθεί να βγάλει ζουμί από την τελική ανατροπή της ταινίας. Με μονό μια ιστορία να είναι κάπως έξυπνη, οι υπόλοιπες βρίθουν από κλισέ και σποραδικά έξυπνες ατάκες, με αποτέλεσμα να παρακολουθείς μια σειρά από μικροαστικές αρλούμπες και εξόφθαλμο κιτς.

«6+1 απιστίες», ο τίτλος της ταινίας στα ελληνικά. 6+1 βλακείες θα το έλεγα εγώ…

Σχόλια

  1. Ίσως του δώσω μία ευκαιρία και πάω καμιά τετάρτη με το 2for 1 στα village! Πάνω από 3,5€ δε νομίζω να αξίζει! μακάρι να βγω ψεύτρα γιατί και εγώ για 6+1 βλακείες το κόβω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να του δώσεις μια ευκαιρία. Την αλήθεια η συγκεκριμένη κριτική είναι από τις λίγες προσωπικές και είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα διαφωνήσουν μαζί μου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...