Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Les Infideles [0.5/5]

Πολλές απατημένες σύζυγοι, απεγνωσμένες απόπειρες αποπλάνησης, Λολίτες, ζευγάρια σε κρίση, είναι μερικά από τα θέματα με τα όποια καταπιάνονται επτά διαφορετικοί σκηνοθέτες έχοντας πάντα σαν πρωταγωνιστές τον πρόσφατα βραβευμένο με Όσκαρ Jean Dujardin και τον Gilles Lellouche.

Όπως συμβαίνει σε κάθε σπονδυλωτή ταινία, οι ιστορίες που την αποτελούν είναι και καλές και κακές. Το «6+1 Απιστίες», λοιπόν, είναι μια συλλογή από έξι επιμέρους επεισόδια που απεικονίζουν διαφορετικές καταστάσεις. Όλες, όμως, έχοντας σαν άξονα τους το ίδιο θέμα: τη μοιχεία ή πιο συγκεκριμένα την ανδρική απιστία στις διάφορες εκδοχές της. Δυστυχώς, η παραπάνω σύνθεση δεν βγαίνει στο πανί, όπως πιστεύω θα περίμεναν οι συντελεστές τις. Η ιδέα που έχουν εξαντλείται γρήγορα και το έργο προσπαθεί να βγάλει ζουμί από την τελική ανατροπή της ταινίας. Με μονό μια ιστορία να είναι κάπως έξυπνη, οι υπόλοιπες βρίθουν από κλισέ και σποραδικά έξυπνες ατάκες, με αποτέλεσμα να παρακολουθείς μια σειρά από μικροαστικές αρλούμπες και εξόφθαλμο κιτς.

«6+1 απιστίες», ο τίτλος της ταινίας στα ελληνικά. 6+1 βλακείες θα το έλεγα εγώ…

Σχόλια

  1. Ίσως του δώσω μία ευκαιρία και πάω καμιά τετάρτη με το 2for 1 στα village! Πάνω από 3,5€ δε νομίζω να αξίζει! μακάρι να βγω ψεύτρα γιατί και εγώ για 6+1 βλακείες το κόβω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να του δώσεις μια ευκαιρία. Την αλήθεια η συγκεκριμένη κριτική είναι από τις λίγες προσωπικές και είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα διαφωνήσουν μαζί μου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Three Billboards outside Ebbing, Missouri ★★★★

Μετά το εξαιρετικό «Αποστολή στην Μπριζ» και το άκρως ενδιαφέρον «Επτά ψυχοπαθείς», ο ιρλανδικής καταγωγής Μάρτιν Μακ Ντόνα έχει καθιερωθεί ως ένας από τους πιο λαμπρούς κινηματογραφιστές της εποχής μας. Η έντονη αίσθηση του αντίκτυπου των λέξεων, των χειρονομιών και των εικόνων που διαθέτει είναι σπάνια στο σημερινό τοπίο του κινηματογράφου και συμβαδίζει με την πρωτοφανή επιμέλεια του στην κατασκευή των λεπτομερέστατων, σύνθετων αφηγήσεών του. Με δεδομένη την έκφραση “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, ως ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Μακ Ντόνα πήρε το χρόνο του για ετοιμάσει το νέο του κινηματογραφικό πόνημα. Και μετά από πέντε χρόνια σιωπής επιστρέφει με το «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» ένα άλλο μικρό θαύμα αφηγηματικής ισορροπίας όπου ο βαθύς πόνος και το λακωνικό χιούμορ, οι απροσδόκητες ανατροπές, η οργανική ροή δράσης και οι χαρακτήρες που αλλάζουν αλλά πάντα παραμένουν οι ίδιοι, δένουν αρμονικά. Η ιστορία απλή: Η κόρη της...

Southside with You [2.5/5]

Ανεξάρτητα από τη λογική και το κατά πόσο η ύπαρξη της ταινίας μπορεί να διαθέτει κάποιο νόημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πάντα μια αναντιστοιχία μεταξύ προσωπικοτήτων με επιρροή και της ιδέας πως κάποτε ήταν απλοί άνθρωποι, με κανονικές ζωές. Σε αυτό το κομμάτι, το «Πρώτο Ραντεβού» καταφέρνει και παρουσιάζει αξιόλογα δύο ανθρώπους που μοιάζουν πολύ στα πρόσωπα που υποδύονται, χωρίς ποτέ όμως να ασχολείται με το ποιοι θα γίνουν: ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και η πρώτη κυρία, ο Μπαράκ και η Μισέλ Ομπάμα. Αντ` αυτού, το έργο είναι για το ποιοι ήταν αυτοί το 1989, δυο έξυπνοι δικηγόροι που αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά που, σύμφωνα με τη Μισέλ, δεν επιτρέπεται να βγουν ραντεβού. Όταν ο Ομπάμα αποκαλύπτει ότι σκόπιμα της είπε λάθος ώρα έναρξης της κοινοτικής συνάντησης που θα παρακολουθούσαν από κοινού, το περπάτημα και οι συζητήσεις αρχίζουν με σκοπό να γεμίσουν οι ώρες ενώ περιμένουν. Δομικά δεν είναι δύσκολο να επισημάνεις και να αντιληφθείς ότι η κλασική αισθηματική τριλο...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...