Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

American Reunion [2.5/5]

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε που πρωτοσυναντήσαμε τους Jim, Michelle, Oz και Stiffler στο πρώτο (και καλύτερο) American Pie. Στο «American Reunion», όλοι οι γνώριμοι μας χαρακτήρες επιστρέφουν και μας προσφέρει όλα όσα προσδοκούσαμε.

Όπως και με τις τρεις πρώτες ταινίες (δεν μετράω τις υπόλοιπες, κατευθείαν σε DVD, συνέχειες), δεν είναι η δράση, η περιπέτεια ή η σύνθετη πλοκή που το κοινό αναζητά από το συγκεκριμένο franchise. Όχι, αυτό που θέλει είναι το γέλιο. Ομολογουμένως, δεν είναι όλα τα αστεία επιτυχημένα και υπάρχει ακόμα άφθονο χιούμορ τουαλέτας, αλλά η ταινία θα σας κάνει να γελάσετε. Αρκετά, κιόλας. Η έξυπνη γραφή του διδύμου Jon Hurwitz και Hayden Schlossberg χειρίζεται με τρυφερότητα και κατανόηση του χαρακτήρες, με την πλοκή του καθενός να εξελίσσεται φυσιολογικά και σωστά. Υπάρχει μια ωραία ισορροπία μεταξύ του χαζού και του έξυπνου, του γελοίου και του εγκάρδιου. Με τους Hurwitz, Schlossberg να είναι σίγουρα οπαδοί του πρωτοτύπου, υπάρχουν πολλές αναφορές σε προηγούμενες καταστάσεις και γεγονότα, καθώς και μουσικές επιλογές που θα σου φάνουν οικείες. Κάτι που κάνει το «American Reunion» πιο εύκολα προσιτό σε εκείνους που θυμούνται με στοργή την πρώτη ταινία. Για όσους, όμως, δεν γνωρίζουν τις προηγούμενες ταινίες του franchise, θα πρέπει να καλύψουν τη διαφορά πριν κατευθυνθούν στο σινεμά. Αλλιώς, μπορεί να αισθανθούν ότι βρίσκονται στο reunion ενός ξένου, παρακολουθώντας παρέες να αναπολούν στιγμές ανωριμότητας από το παρελθόν τους.

Όπως αναφέρθηκε, όλο το καστ είναι επανενωθεί. Ο Jason Biggs, ο οποίος πραγματικά αρνείται να μεγαλώσει, είναι συμπαθής και ιδιαίτερα απολαυστικός ως Jim. Οι Chris Klein, Thomas Ian Nicholas και Eddie Kaye Thomas τα καταφέρνουν περίφημα χωρίς να έχουν να κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο. Ο Eugene Levy είναι αναμενόμενα εξαιρετικός ως ο πατέρας του Jim. Αλλά για μια ακόμη φορά, οι περισσότερες από τις καλύτερες σκηνές κι ατάκες της ταινίας προέρχονται από τον χαρακτήρα του Seann William Scott, τον Stifler. Ο «Stifmeister», λοιπόν, επιστρέφει και είναι σε μεγάλα κέφια. Ο πιο καλογραμμένος χαρακτήρας μακράν και προς έκπληξη όλων, η καρδιά της ταινίας. Δυστυχώς, τα κορίτσια της παρέας (Alyson, Tara και Mena) έχουν μικρούς ρόλους, ενώ και οι νέες γυναικείες προσθήκες στο καστ υπάρχουν κατά κύριο λόγο για οφθαλμόλουτρο.

Το «American Reunion», λοιπόν, είναι μια επανένωση τόσο για το κοινό όσο και για τους χαρακτήρες στην οθόνη. Χωρίς ποτέ να αποκτά την εικόνα μιας αξέχαστης κωμωδίας, προσφέρει δυο χαλαρές ώρες γέλιου με μπόλικη δόση νοσταλγίας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...