War for the Planet of the Apes ★★★½

Όταν πριν από λίγα χρόνια ανακοινώθηκε ότι η 20th Century Fox θα αναβιώσει τον «Πλανήτη των Πιθήκων» του 1968 με τουλάχιστον τρεις ταινίες στους κινηματογράφους, το εγχείρημα αντιμετωπίστηκε με καχυποψία. Ωστόσο, όταν εμφανίστηκε το 2011 ο «Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση» του Ρούπερτ Ουάιατ, οι ανησυχίες εξαφανίστηκαν: η ταινία ήταν κάτι το φρέσκο, πολύ συναρπαστικό και έξυπνο. Στο δεύτερο μέρος, «Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή», ο Ματ Ριβς αναλαμβάνοντας να την οδηγήσει, παραδίδει στο κοινό ένα έργο σκληρότερο, πιο ζοφερό με πλήρως υλοποιημένους χαρακτήρες, προθέσεις και φιλοδοξίες. Ο αγώνας μεταξύ ανθρώπων και πιθήκων είχε γίνει ένας σύγχρονος, τεχνικά έξυπνος κι ανθεκτικός κινηματογράφος. Η απόφαση η πλοκή να περιστρέφεται γύρω από τον Σίζαρ με το καστ να αλλάζει σε κάθε ταινία αποδείχθηκε μεγαλοφυής. Για ακόμα μια φορά στο σκηνοθετικό τιμόνι ο Ριβς επιχειρεί να οδηγήσει αυτή την τριλογία σε ένα άξιο τέλος.

Μετά τα καταστροφικά γεγονότα της «Αυγής», οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και πιθήκων είναι χειρότερες από ποτέ. Τα μέτωπα σκληρύναν, επικρατεί ένας πικρός αγώνας επιβίωσης με τους πιθήκους να θέλουν απλώς ειρήνη. Στο μέτωπο των ανθρώπων, ένας συνταγματάρχης παρεμβαίνει στα γεγονότα και επιτίθεται με όλη του την δύναμη εναντίον του Σίζαρ και των οπαδών του. Και κάπως έτσι ξεκινάει η «Σύγκρουση» χωρίς πολλές φανφάρες. Οι νέες συνθήκες διασαφηνίζονται γρήγορα και τίθενται πολύ σημαντικά σημεία για την περαιτέρω πρόοδο της ταινίας από το πρώτο κιόλας λεπτό. Κάπου εδώ επιτρέψτε μου να σας πω πως αν ψάχνετε για μια εύκολη στην κατανάλωση ποπ-κορν ψυχαγωγία, δεν θα μείνετε ευχαριστημένοι. Ο 51χρονος σκηνοθέτης και το επιτελείο του διηγούνται μια εξαιρετικά έντονη, μερικές φορές ενοχλητική ιστορία, μετατρέποντας το φιλμ περισσότερο σε ένα σκληρό πολεμικό δράμα παρά μια sci-fi περιπέτεια.

Ο Ριβς βασίζεται σε πραγματικά συναισθήματα και ανατροπές. Υπάρχει περισσότερος γειωμένος φόβος και θλίψη στην αφήγηση παρά παράλογα σχέδια, δράση και λανθασμένες αποφάσεις και συμπτώσεις. Αυτή η επιλογή δημιουργεί κάτι που στέκεται στο έδαφος και με τα δύο πόδια. Είναι ένα έργο το οποίο παρασύρει το κοινό σε μια νέα πορεία με τρομακτική ταχύτητα. Στο τρίτο μέρος της τριλογίας του «Πλανήτη των Πιθήκων» δεν υπάρχει ίχνος ματαιοδοξίας. Οι εικόνες είναι σκληρές, βρώμικες όπως οι πάσχουσες φιγούρες των δύο πλευρών που παλεύουν για την επιβίωση τους. Απελπισμένοι άνθρωποι ενάντια στους εκδικητικούς και βασανισμένους πιθήκους: δεν υπάρχει δίκαιο θέαμα. Η σκληρότητα ενός τέτοιου σεναρίου δεν είναι συγκαλυμμένη ή κρυμμένη. Η συναρπαστική ιδέα που ξεκίνησε στις προηγούμενες ταινίες εξελίσσεται, και εμείς μένουμε να την παρακολουθούμε ρουφώντας όλα τα μηνύματα που υπάρχουν μέσα από σύγκρουση των δυο ειδών.

Εκτός από το σενάριο, θα ήθελα να επισημάνω δύο ακόμη στοιχεία που ενισχύουν τη δυναμική του έργου. Πρώτα απ` όλα η μουσική του Μάικλ Τζιακίνο. Ο βραβευμένος με Όσκαρ συνθέτης του «Ψηλά στον Ουρανό», του «Star Trek» και του πρόσφατου «Spider-Man: Η Επιστροφή στον Τόπο του» έχει καταφύγει στους πιο πρωτόγονους και συναρπαστικούς ήχους για τη μουσική επένδυση της ιστορίας, συνθέτοντας ένα μεγαλειώδες soundtrack. Το άλλο σημείο που πρέπει να τονιστεί με κεφαλαία γράμματα και πολλά θαυμαστικά είναι τα οπτικά εφέ. Πέρα από τις εκρήξεις και τις ψηφιακά τελειοποιημένες εικόνες, η δουλειά που έχει γίνει στους χαρακτήρες των πιθήκων θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Υπήρχαν φορές που αναρωτιόμουν αν αυτό που βλέπω είναι αποτέλεσμα CGI ή ένας πραγματικός χιμπατζής. Από τις κινήσεις μέσω της γούνας, στις εκφράσεις του προσώπου, σχεδόν τέλειος ρεαλισμός. Το Όσκαρ των ειδικών εφέ για φέτος έχει ήδη κερδηθεί.

Η «Εξέγερση» έστρωσε τέλεια το έδαφος, η «Αυγή» ανατίναξε το μυαλό μας και η «Σύγκρουση» κλείνει υπέροχα την ιστορία των πιθήκων συνθέτοντας μια σκοτεινή και σκληρή αντιπολεμική ταινία, η οποία τοποθετεί αξίες όπως η ηθική και η ανθρωπιά στο κέντρο, κι έτσι γίνεται μια έντονη και εντυπωσιακή εμπειρία.