Indignation [4/5]

Η «Αγανάκτηση» είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του τριπλά υποψήφιου για Όσκαρ παραγωγού και σεναριογράφου Τζέιμς Σέιμους («Τίγρης και Δράκος», «Το Μυστικό του Brokeback Mountain»), και αποτελεί μια κινηματογραφική χαρά για όσους απολαμβάνουν την πρόκληση τού να παρακολουθούν πολυσύνθετα κι ευφυή δράματα στηριγμένα σε χαρακτήρες. Βασισμένη στο εικοστό ένατο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ, που αφηγείται την ιστορία ενός νέου που διαπλάθεται μέσα στις συγκυρίες και τα εμπόδια που ορθώνει μπροστά του η ζωή, αυτό που καταφέρνει εδώ ο 56χρονος σκηνοθέτης είναι η άψογη προσαρμογή ενός δύσκολου μυθιστορήματος στην κινηματογραφική γλώσσα.

Με τη λογική που εκτροχιάζεται από το συναίσθημα να σχηματίζει ένα πολυσύνθετο σύμπλεγμα, το σενάριο του Σέιμους είναι μια ευσυνείδητη κι ειλικρινής δραματοποίηση του μυθιστορήματος του Ροθ. Υφαίνοντας, προσεκτικά, θέματα που έχουν να κάνουν με την κοινωνική τάξη, την πίστη και τη σεξουαλική απελευθέρωση με φόντο τον πόλεμο της Κορέας, τούτη εδώ η «Αγανάκτηση» είναι έξυπνη, διασκεδαστική, διορατική και, όπως το βιβλίο, αντιπολεμική. Με ιδέες που είναι τόσο φρέσκες, όσο η νοοτροπία της δεκαετία του 1950 είναι κλειστοφοβική, οι ενδιαφέρουσες αντιπαραθέσεις, τα λογικά επιχειρήματα και η συναισθηματική αναταραχή μετατρέπουν το αποτέλεσμα σε μια συναρπαστική ταινία ενηλικίωσης με ένα σκοτεινό υπόβαθρο.

Ο Λόγκαν Λέρμαν, καθοδηγούμενος από το σενάριο του Σέιμους, αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό την αμήχανη εκκεντρικότητα που έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον σε παρόμοιους ρόλους. Πιο υστερικός και επιθετικός απ` ό,τι νευρωτικός και αδέξιος, τόσο ο ίδιος όσο και ο σκηνοθέτης προσδίδουν στον χαρακτήρα περισσότερες διαστάσεις και σκοτεινές τάσεις. Η χημεία με τη Σάρα Γκέιντον υφίσταται, αν και υπάρχει κάτι ευπρόσδεκτα αλλόκοτο μεταξύ τους που είναι ιδιαίτερα μυστηριώδες. Σε κάθε περίπτωση, και οι δυο πρωταγωνιστές είναι θαυμάσιοι στους ρόλους τους, γεγονός που καθιστά το άλλοτε πυκνό σενάριο πολύ πιο εύκολο στη χώνεψη. Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι στις πιο ισχυρές σκηνές της ταινίας, ο Τρέισι Λετς και η Λίντα Έντμοντ κλέβουν δικαιωματικά την παράσταση.

Ίσως το μόνο πράγμα πιο ελκυστικό από τους λαμπρούς ηθοποιούς είναι η εκπληκτική παραγωγή. Τέτοιο πλούσιο υλικό παίρνει λίγο χρόνο για να επεξεργαστεί, και είναι ευχάριστο να βλέπεις μια ταινία που ασχολείται με τη νοημοσύνη μας και τα συναισθήματά μας στον ίδιο βαθμό, κάνοντας έξοχη χρήση των εργαλείων του κινηματογράφου, από το εκπληκτικό σκορ μέχρι την καλλιτεχνική διεύθυνση και τα κοστούμια. Μια αληθινά ενδιαφέρουσα και ανεπιφύλακτα προτεινόμενη ταινία για θέαση.