Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

How to Be Single [1/5]

Αν και δεν το συνηθίζω, θα ξεκινήσω (ίσως για πρώτη φορά) μια κριτική με μια περίληψη της υπόθεσης: το «Οδηγός για Singles» αφηγείται την ιστορία της Alice, μιας φρεσκοχωρισμένης από επιλογή, νεαρής γυναίκας, η οποία μαζί με τη βοήθεια της «φίλης» της, Robin, αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την τωρινή της κατάσταση ξεφαντώνοντας στη Νέα Υόρκη, προσπαθώντας να ανακαλύψει πώς είναι να είσαι single. Εκεί θα βρει ανθρώπους που είτε ψάχνουν για το άλλο τους μισό, είτε παρέα μιας νύχτας ή κάτι μεταξύ των δύο. Μέσα από πολλά σκαμπανεβάσματα, η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, θα της διδάξει ότι όλοι πρέπει να μάθουν να ζουν σε έναν κόσμο στον οποίο ο ορισμός της αγάπης αλλάζει συνεχώς.

Υπόθεση άκρως ενδιαφέρουσα, αφού διαβάζοντας τη σε κάνει να ελπίζεις ότι το «Οδηγός για Singles», αν μη τι άλλο, θα ξεφεύγει από τον δρόμο που έχει χαράξει το «Sex and the City» που ήθελε την Carrie Bradshaw να κυνηγά το Mr. Big, και θα διαθέτει πλοκή που το θέμα του εργένη κατ` επιλογή και οι επιπτώσεις της μοναξιάς θα είναι στο επίκεντρο. Δυστυχώς, όμως, τα ίδια παντελάκη μου, τα ίδια παντελή μου. Αστεία που έχουν να κάνουν με το σεξ διαδέχονται το ένα το άλλο, τα κλισέ του είδους παρελαύνουν μπροστά σου και το μόνο που προκαλεί ένα στοιχειώδες γέλιο είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών. Συγγνώμη, αλλά, ακριβώς όπως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ερωτευτεί κανείς, υπάρχουν άλλοι τόσοι για να βρει κάποιος τον εαυτό του. Δεν υπάρχει μόνο ο αλκοολισμός και το αχαλίνωτο σεξ με τον οποιονδήποτε.

Για να καταλάβετε το πόσο η ταινία δεν έχει καμία συνοχή, όσο πλησιάζουμε προς το τέλος της, το μήνυμα της γίνεται όλο και λιγότερο σαφές: είναι το να είσαι single και αυτόνομος η πραγματική λύση, ή η συνύπαρξη με έναν άλλο αποτελεί ουσιαστικό μέρος της φύσης μας; Θα μου πείτε πολλά ζητάω και εγώ, κι όμως… Μέσα στον κακό χαμό, η βασική πλοκή του έργου (η ζωή της Alice) άξιζε μια καλύτερη ταινία και όχι μόνο 10 λεπτά υπέροχων τελικών σκηνών. Άλλη μία χαμένη ευκαιρία…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...