Trainwreck [3.5/5]

Το 2015 θα μπορούσε άνετα να καταχωρηθεί στα πρακτικά ως η χρονιά της Amy Schumer. Μετρώντας ήδη μία υποψηφιότητα στα φετινά τηλεοπτικά βραβεία (Emmy), η κωμική άνοδος της έχει επιταχυνθεί και εξελίσσεται πλέον με ταχύτητες φωτός. Για πολλούς, η Schumer διαθέτει μια ουσιαστική και δημιουργική φωνή που, μαζί με το γεγονός ότι ξεφεύγει από το κλασικό σωματικό καλούπι, ηχεί άκρως φεμινιστικά κι αναζωογονητικά απέναντι στον καθωσπρεπισμό και τα πρότυπα του Χόλιγουντ. Το αστέρι της αναμένεται να λάμψει ακόμα περισσότερο μόλις το κοινό δει την πρώτη της ταινία με τον ευφάνταστο τίτλο «Trainwreck» (στα ελληνικά «Κατακούτελα»), μια άσεμνη ρομαντική κωμωδία άκρως ελκυστική, που δεν φοβάται να πάρει τον εαυτό της στα σοβαρά εκεί που πραγματικά αυτό μετράει, αλλά και να γίνει γλυκιά όταν χρειάζεται.

Το «Κατακούτελα» σηματοδοτεί την επιστροφή του Judd Apatow στη σκηνοθετική καρέκλα. Βασιλιάς του χυδαίου χιούμορ, αλλά και ο άνθρωπος που τελειοποίησε το είδος των «γινόμαστε λιώμα και κυνηγάμε γκόμενες» ταινιών, o σκηνοθέτης διαθέτει ένα μυστικό όπλο που αποτελεί τον λόγο της ευρείας αποδοχής του. Είναι κατά βάθος τύπος υπέρ της οικογένειας. Από το «Παρθένος Ετών 40» μέχρι το «Καλά 40», η ευκαιριακή άμετρη κατανάλωση οινοπνεύματος και η χρήση ναρκωτικών από τους χαρακτήρες του, οδηγεί πάντα στη μονογαμία, τη μακροπρόθεσμη δέσμευση και την ενίσχυση των αμερικανικών ηθών. Σκηνοθετώντας για πρώτη φορά σενάριο άλλου, η δημιουργική του ένωση με την Amy Schumer έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας άκρως ενδιαφέρουσας ταινίας.

Η υπόθεση επικεντρώνεται κι εξιστορεί τις περιπέτειες της Amy Townsend, μιας τριάντα και κάτι δημοσιογράφου που πίνει, διασκεδάζει κι επιδίδεται σε σεξουαλικές συνευρέσεις με διάφορους παρτενέρ, ακολουθώντας το μότο του πατέρα της: «η μονογαμία δεν είναι ρεαλιστική». Όπως προαναφέραμε, όμως, μιλάμε για ταινία του Apatow, επομένως φυσικά και είναι. Όταν το αφεντικό της (μια ξεκαρδιστική Tilda Swinton) της αναθέτει μια συνέντευξη με έναν νέο αθλίατρο, συμβαίνει κάτι που ούτε εκείνη ήξερε πως είναι δυνατό. Ερωτεύεται. Από αυτό το σημείο και μετά, μπορείτε άνετα όλοι να μαντέψετε πού το πάει η ταινία, αλλά ο τρόπος που το πάει εκεί που το πάει είναι απίστευτα ψυχαγωγικός. Μετατοπίζοντας τη δυναμική μεταξύ του άντρα και της γυναίκας και ανατρέποντας το σύμπαν των ρομαντικών ταινιών θέτοντας την πλοκή στον κόσμο του επαγγελματικού αθλητισμού, η Schumer συνθέτει ένα άκρως καλογραμμένο φιλμ, του οποίου οι επιφανειακές ρωγμές είναι λίγες.

Δεδομένου ότι η ταινία υπόσχεται να συνδυάσει την καρδιά με την ευθυμία, δεν ενοχλεί κανέναν όταν στο τρίτο μέρος της τα γέλια χαμηλώνουν για κάτι περισσότερο συναισθηματικό ή σοβαρό. Αυτό, γιατί το φιλμ έχει ήδη προλάβει να δώσει την ευκαιρία στην πρωταγωνίστριά του να δημιουργήσει ένα λαμπρό πρωταγωνιστικό όχημα που συμπυκνώνει σκοπίμως τον αναρχικό φεμινισμό της, έτσι ώστε να προβεί σε μια δήλωση για την ισότητα των φύλων. Αλλά και να επαναφέρει στο μυαλό μας το γεγονός ότι ο Apatow είναι ένας σκηνοθέτης με περίσσια αυτοπεποίθηση. Δυο λόγοι που από μόνοι τους θα αρκούσαν για να παραλείψουμε οποιοδήποτε ελάττωμα. Το γεγονός όμως ότι η ταινία σε καμία περίπτωση δεν χάνει τον στόχο της μειώνοντας αυτό που θεμελιωδώς είναι, μας κάνει να μιλάμε για μια μεγάλη κωμωδία. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω το «Κατακούτελα», την πρώτη ξεκαρδιστικά σοβαρή ταινία της χρονιάς.