Βασισμένο στον κλασσικό πλέον 17ο τόμο της σειράς των Goscinny και Uderzo, το «Asterix: Η Κατοικία των Θεών» προκειμένου να αποτελέσει θέλγητρο για τους θεατές όλου του κόσμου έπρεπε να αντιμετωπίσει τον νεωτερισμό. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το επιτύχεις αυτό; Μα φυσικά το να προσαρμόσεις το κινούμενο σχέδιο στη σύγχρονη τεχνική του 3D. Προσλαμβάνοντας τον Louis Clichy (animator του Ψηλά στον Ουρανό και του Γουόλ-Υ) και τοποθετώντας τον στη μία από τις σκηνοθετικές καρέκλες, το οπτικό αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Η εικόνα είναι πολύχρωμη και φωτεινή, οι αλλαγές μεταξύ ήρεμων και πολύ ρυθμικών σκηνών γίνονται χωρίς να κουράζουν το μάτι, και το καλύτερο η τελειότητα του σκίτσου, η ομοιότητα με τους χαρακτήρες στο χαρτί είναι μοναδική και γενικώς η καρτουνίστικη αισθητική αυτού του Αστερίξ είναι κάτι το εξαιρετικό.
Πέρα από την εντέλεια των τεχνικών πτυχών, το άλλο μισό του σκηνοθετικού διδύμου τα καταφέρνει εξίσου καλά. Υπεύθυνος του σεναρίου και των διαλόγων, ο Alexandre Astier καταφέρνει να παραμείνει πιστός στην ατμόσφαιρα, αλλά και στην ιστορία του κόμικ. Παρόλο που το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1971, ο Astier εκμεταλλεύεται τα ακόμα επίκαιρα ζητήματά του διατηρώντας την κοινωνική σάτιρα και υπογραμμίζοντας την εξάρτηση των λαών από την οικονομία και τη γη, αλλά και τις συνέπειες της νεωτερικότητας για το περιβάλλον. Δεν ξεχνάει πότε όμως ότι αυτό που βλέπουμε είναι Αστερίξ. Και η μαγεία του Αστερίξ είναι οι ξεκαρδιστικές συναντήσεις με τους Ρωμαίους, ο Ιντεφίξ, οι καυγάδες του χωριού και πολλά άλλα τα οποία δίνουν εδώ το παρόν και αποτελούν πηγή άφθονου γέλιου.
Συνοψίζοντας, αυτός ο Αστερίξ με μια πληθώρα κινηματογραφικών αναφορών, έναν γρήγορο ρυθμό που δεν κουράζει τον θεατή και μια εξαιρετικής ποιότητας εικόνα είναι μια αστεία και ουσιαστική ταινία, την οποία θα απολαύσουν παιδιά κι ενήλικες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου