Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Sex Tape [2/5]

Αν κρίνουμε από τις αμέτρητες διαφημίσεις και περιλήψεις της, το «Sex Tape: Μια Τρελή Βραδιά» -με πρωταγωνιστές τους Cameron Diaz και Jason Segel ως ένα καταπονημένο παντρεμένο ζευγάρι- υπόσχεται μια αστείρευτη ποσότητα άσεμνου γυμνού και σεξουαλικών αστείων. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από το γεγονός ότι το ζευγάρι των πρωταγωνιστών, παντρεμένοι χρόνια και ειλικρινά πάρα πολύ κουρασμένοι από τις καθημερινές οικογενειακές ευθύνες τους για να επιστρέψουν στην πρώην ενεργή σεξουαλική ζωή τους, αποφασίζει να γυρίσει μια ταινία σεξ, στην οποία θα παρουσιάζει όλες τις διάφορες στάσεις που μπορεί ενδεχομένως να σκεφτεί η φαντασία του καθενός. Ξαφνικά, το επόμενο πρωί, ανακαλύπτουν ότι η μικρή ταινία σεξ τους έχει εμφανιστεί σε κάθε iPad που ο Segel έχει δωρίσει σε φίλους και συνεργάτες, οδηγώντας τους σε μια ξέφρενη κούρσα για να εξασφαλίσουν ότι κανείς από αυτούς δεν θα τη δει.

Και μπορεί η παραπάνω περίληψη να μοιάζει ότι αποτελεί τη βάση για μια αρκετά συναρπαστική και διασκεδαστική κωμωδία, ωστόσο με το που η ταινία εστιάζει πέρα από τη δημιουργία του ερωτικού βίντεο (μια περιοχή με μεγάλες δυνατότητες για αστεία), όλη η ελπίδα χάνεται και οι όποιες γαργαλιστικές προϋποθέσεις σας κέντραραν το ενδιαφέρον να τη δείτε εξατμίζονται αφού εξελίσσεται σαν μια PG-13 παραδοσιακή κωμωδία, που στερείται κάθε ίχνος καυστικότητας. Σαφέστατα και έχει τις στιγμές της, δεν είναι όμως ούτε τόσο τολμηρή όσο νομίζει ότι είναι, ούτε τόσο αστεία όσο θέλει να είναι. Με σκηνές που πηγάζουν, κλασσικά, από εσκεμμένα αδέξιες κι εξωπραγματικές σκηνές, είναι να απορείς γιατί οι συντελεστές της δεν άδραξαν την ευκαιρία για τη δημιουργία ενός εύστροφου και πρωτότυπου φιλμ. Αποδεικνύοντας πόσο λίγη σκέψη έπεσε από τους αριστούχους στην κωμωδία συντελεστές του έργου, η ύπαρξη του Rob Lowe, ο οποίος ανήθικα παρήγαγε μια ταινία σεξ στα νεότερα χρόνια της καριέρας του, πέρασε ανεκμετάλλευτη.

Από εκεί και πέρα, ο σκηνοθέτης Jake Kasdan, ο οποίος συνεργάστηκε με τους Diaz και Segel στο «Άτακτη Καθηγήτρια» του 2011, ναι μεν καταφέρνει και διατηρεί τα επίπεδα ενέργειας υψηλά, αλλά πιθανότατα αυτό οφείλεται στο πρωταγωνιστικό δίδυμο που διαθέτει και όχι τόσο στις δεξιότητες του. Σαν μια κόλλα που κρατά όλη την ταινία ενωμένη, οι δυο τους αποτελούν το καλύτερο κομμάτι του έργου χάρη στη χημεία, αλλά και το άψογο κωμικό timing τους. Από εκεί και πέρα, σαν σύνολο το «Sex Tape: Μια Τρελή Βραδιά» διαθέτει μια ανεκμετάλλευτη κεντρική ιδέα με την οποία πολλά ζευγάρια, ομολογουμένως ή όχι, μπορούν να ταυτιστούν. Η διεκπεραίωσή της είναι στην καλύτερη περίπτωση διασκεδαστική, ενώ στη χειρότερη μετριότατη. Σίγουρα αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να βγείτε ένα ραντεβού, αλλά ειλικρινά, απλά περιμένετε να τη νοικιάσετε.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...