Αφαιρώντας την παρουσία των δυο high-profile ονομάτων, του πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς «Lost» Josh Holloway και του τραγουδιστή Chris Brown, η ταινία δεν διαθέτει τίποτα καινούργιο και καμία πρωτοτυπία. Ναι, τα χορευτικά είναι εντυπωσιακά. Αλλά αν θες να δεις χορό μπορείς άνετα να ανοίξεις το YouTube, παρά να σπαταλήσεις μία ώρα και σαράντα λεπτά από τη ζωή σου. Ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες 3D χορευτικές ταινίες, στα μισά περίπου του έργου συνειδητοποιείς ότι προσπαθούν να έχουν πλοκή και χαρακτήρες. Μα αν είναι δυνατόν!
Με μια πλοκή που το μεγαλύτερο κομμάτι της αποτελείται από βαρύγδουπους ενθαρρυντικούς λογούς (τους σιχαίνομαι), τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αν και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό, εδώ δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά αφού μιλάμε για αμερικανιά χειρίστου είδους. Οι ομάδες, ο τρόπος που χορεύουν, αυτά που λέγονται, αυτά που γίνονται είναι όλα μελετημένα και προσχεδιασμένα σε τέτοιο βαθμό και τόσο εμφανέστατα, που το όλο εγχείρημα καταντάει απίστευτα ενοχλητικό και κουραστικό για τον θεατή.
Με τρεις χαρακτηρισμούς, το «Στη Μάχη του Χορού» είναι προβλέψιμο, χαζό και βλαβερό για τα μάτια σας. Αποφύγετε το!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου