Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

A Royal Affair [4.5/5]

Το ιστορικό δράμα του Nikolaj Arcel, «A Royal Affair», με πρωταγωνιστές τον κορυφαίο ηθοποιό Mads Mikkelsen, τον βραβευμένο με Αργυρή Άρκτο καλύτερου ανδρικού ρόλου στο 62o Φεστιβάλ Βερολίνου Mikkel Folsgaard και το νέο, πολλά υποσχόμενο, αστέρι Alicia Vikander, είναι ένα καλό παράδειγμα μιας εξαιρετικά καλοφτιαγμένης κι απολαυστικής ταινίας εποχής που ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο ρομάντζο και την πολιτική με φόντο την Δανία του 18ου αιώνα. Η ιστορία εξιστορεί το πώς ο επαρχιακός Γερμανός γιατρός κι ερασιτέχνης φιλόσοφος Johan Struensee (Mads Mikkelsen) έγινε η κινητήριος δύναμη πίσω από τον βασιλιά της Δανίας, μετατρέποντας, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, μια από τις πιο οπισθοδρομικές χώρες τις Ευρώπης σε ένα προοδευτικό μοντέλο του διαφωτισμού αρκετές δεκαετίες πριν την Γαλλική Επανάσταση, εξερευνώντας παράλληλα και την παράνομη σχέση του με τη βασίλισσα της Δανίας, Caroline Matilda (Alicia Vikander), και τις επιπτώσεις που αυτή αποφέρει.

Το κλειδί για την επιτυχία του έργου είναι, αναμφίβολα, η απλή του προσέγγιση. Δεν υπάρχει τίποτα ριζοσπαστικό στον τρόπο με τον οποίο η ταινία είναι φτιαγμένη, εν αντιθέσει το δυνατό της σημείο είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων που ενωμένα δημιουργούν μια σφιχτή, ευχάριστη και διασκεδαστική ταινία. Πρώτο συστατικό, η άκρως ενδιαφέρουσα και καθηλωτική ιστορία ενός βασιλικού ερωτικού τρίγωνου, τοποθετημένο μέσα στο δράμα των ιστορικών γεγονότων του Διαφωτισμού. Ένα είδος αφήγησης που παρέχει ισορροπία και ρυθμό σε μια ταινία που είναι σε θέση να είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και προκλητική. Σύνθετο και πολυεπίπεδο το σενάριο που έγραψαν οι Rasmus Heisterberg και Nikolaj Arcel (σεναριογράφος της πρώτης ταινίας του σουηδικού Το Κορίτσι με το Τατουάζ), αποτελεί μια θαυμάσια προσαρμογή του μυθιστορήματος της Bodil Steensen-Leth. Οι εντάσεις και τα δράματα σε όλα τα επίπεδα (από τα βαθιά προσωπικά, έως τα θέματα του κράτους) διαθέτουν μια αίσθηση αυθεντικότητας, οι χαρακτήρες είναι σωστά διατυπωμένοι επιδεικνύοντας μια όλο και πιο ελαστική ηθική, ενώ υπάρχουν και πολλά στοιχεία συναφή με τον κόσμο μας σήμερα.

Ένα καλό σενάριο, όμως, αν δεν βρεθούν οι σωστοί ηθοποιοί να του δώσουν πνοή, δεν λέει κάτι από μόνο του. Ερχόμαστε, λοιπόν, στο δεύτερο συστατικό που ανεβάζει το έργο στα ύψη: τους ηθοποιούς. Ο πάντα εκπληκτικός Mikkelsen δίνει μια ακόμα δυναμική και πολύ πιστευτή ερμηνεία ως Struensee, αποδίδοντας στην εντέλεια τη διακύμανση των συναισθημάτων που περνά ο χαρακτήρας του. Η Vikander τα καταφέρνει περίφημα δίνοντας μια λεπτή, εύθραυστη, αλλά και ανά στιγμές σπαρακτική ερμηνεία. Η Trine Dyrholm ως διπρόσωπη βασίλισσα Dowger καθώς και όλο το υπόλοιπο καστ δίνουν (μηδενός εξαιρούμενου) υπέροχες ερμηνείες. Στην τελική, όμως, το αστέρι της ταινίας είναι ο Folsgaard και η παράξενα γοητευτική, συχνά ξεκαρδιστική, αλλά ουσιαστικά τραγική ερμηνεία του ως τρελός βασιλιάς της Δανίας.

Και περνάμε στο τρίτο και τελευταίο συστατικό. Η εκπληκτική φωτογραφία του Rasmus Videbaek, το θαυμάσιο σκορ του Gabriel Yared κι ο άψογος σχεδιασμός σκηνικών και κοστουμιών συνθέτουν έναν μοναδικό κινηματογράφο. Έναν κινηματογράφο που αποφεύγει να είναι μια απλή ροζ νουβέλα, καταφέρνοντας να συνδυάσει αποτελεσματικά την ιστορική ακρίβεια με την κινηματογραφική συνοχή. Μια επική ιστορία ρομαντισμού, φιλοδοξίας και της τραγική σφαλερότητας του ιδεαλισμού, το «A Royal Affair» είναι απλά εκπληκτικό!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...