Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Bachelorette [1.5/5]

Μετά την τεραστία εμπορική αλλά και καλλιτεχνική επιτυχία του Φιλενάδες, η πρώτη, από τις σίγουρα πολλές γυναικείες κωμωδίες που θα ακολουθήσουν, λέγεται «Οι Εργένισσες». Για να είμαστε βέβαια απολυτά δίκαιοι, η ταινία της Leslye Headland στην πραγματικότητα γράφτηκε πολύ πριν από την ταινία του Paul Feig. Οι συγκρίσεις και οι ομοιότητες μεταξύ των δύο είναι όμως αναμφισβήτητες. Η φόρμουλα, πάνω-κάτω, η ίδια: μια δυσλειτουργική ομάδα φίλων συγκεντρώνεται σε μια γιορτινή, ηδονιστική νύχτα την παραμονή του γάμου ενός φίλου και το χάος επακολουθεί. Συγκεκριμένα εδώ, η κεντρική ιστορία περιστρέφεται γύρω από τρεις φίλες, επιφορτισμένες με καθήκοντα παρανύμφου για τον γάμο της σχολικής φίλης τους, που όμως πότε δε συμπαθούσαν ιδιαίτερα και σίγουρα ποτέ δεν πίστευαν ότι θα είναι η πρώτη που θα παντρευτεί.

Από κωμικής πλευράς, η ταινία και έξυπνες ατάκες διαθέτει και κάποιο πνεύμα στο χιούμορ και γενικώς θα σε κάνει να γελάσεις. Δυστυχώς, όμως, η -αρχικά χαριτωμένη- ιδέα είναι επεξεργασμένη με έναν εντελώς λάθος τρόπο. Το τετριμμένο σενάριο αντί να εξελίξει το γρήγορα κορεσμένο είδος, το υποβιβάζει με μια προβλέψιμη πλοκή, εμφανή λάθη και παντελή απουσία κινήτρων για τους μονοδιάστατους χαρακτήρες του. Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει στο ποσό άνισα είναι δομημένη η ταινία. Ξεκίνα ως μια ξέφρενη φάρσα για να μετατραπεί, λίγο πριν την τρίτη πράξη, σε μια βεβιασμένη και τυποποιημένη κοινωνική-ρομαντική ταινία γεμάτη με ευαίσθητα συναισθήματα και εγκάρδιες στιγμές. Παρόλο, όμως, που το έργο διαθέτει ένα σενάριο «προκάτ» και καταφεύγει στις πιο απίθανες συμπτώσεις για να στηρίξει το μωσαϊκό των ιστοριών, το έξοχο καστ συντηρεί το ενδιαφέρον του θεατή. Οι Lizzy Caplan, Kirsten Dunst, Isla Fisher και Rebel Wilson είναι πραγματικά απολαυστικές, παρά τους αδύναμους στη σκιαγράφηση ρόλους τους.

Με τη σκέψη ότι το έργο θα μπορούσε κάλλιστα να αναπτυχτεί ως μια κομεντί μελέτη στις παλιές φιλίες, στην ωρίμανση των ευθυνών και την εξεύρεση του εαυτό σου στα τριάντα σου, πασπαλισμένα με χονδροειδές χιούμορ (γιατί είναι στη μόδα), το τελικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια, σίγουρα διασκεδαστική, αλλά και σίγουρα χαμένη ευκαιρία για κάτι φρέσκο και πρωτότυπο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...