Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Whistleblower [3/5]

Όταν η αστυνομικίνα Kathy Bolkovac (Rachel Weisz) δέχεται μια θέση ως μέλος ειρηνευτικής αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στη μεταπολεμική Βοσνία, το σχέδιο της ήταν απλά να κερδίσει αρκετά χρήματα έτσι ώστε να μετακομίσει πιο κοντά στον πρώην της, που είχε πάρει την επιμέλεια της κόρης τους. Φτάνοντας, όμως, σε μια χώρα όπου οι γυναίκες έπεφταν τακτικά θύματα βιασμού, σεξουαλικής δουλείας και μαζικών δολοφονιών, αποφασίζει να λάβει πιο ενεργό ρόλο. Όταν ανακαλύπτει για το κύκλωμα εμπορίας γυναικών που λαμβάνει χώρα εκεί, με τις ανθρωπιστικές οργανώσεις να γνωρίζουν για την κατάσταση χωρίς να κάνουν κάτι και διπλωμάτες να συμμετέχουν στο κύκλωμα, ορκίζεται να βοηθήσει τα ανυπεράσπιστα θύματα του κυκλώματος.

Δραματοποιώντας την αληθινή ιστορία της Kathryn Bolkovac και χρησιμοποιώντας τις εμπειρίες μιας γυναίκας προκειμένου να ρίξει το απαιτούμενο φως στην αυξανόμενη επιδημία της σεξουαλικής και ψυχολογικής καταπίεσης των ανθρώπων, το «Επικίνδυνη Σιωπή» καλείται να αναδείξει μερικές σκληρές πραγματικότητες της ζωής, διερευνώντας και δείχνοντας λεπτομερέστατα τη φρίκη που ο άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Larysa Kondracki είναι μια αμείλικτη απεικόνιση της σεξουαλικής εμπορίας σε έναν δήθεν πολιτισμένο κόσμο. Μιλάει για μια θαρραλέα γυναίκα που ρισκάρει τη ζωή της για να εκθέσει απάνθρωπες πράξεις κι έρχεται αντιμέτωπη με ένα σύστημα που στερείται ηθικής. Το «Επικίνδυνη Σιωπή», λοιπόν, είναι από εκείνες τις ταινίες που είναι δύσκολο να διαχωρίσεις τη δύναμη της ιστορίας από την ίδια την ταινία. Μιλάει για ένα θέμα που αξίζει να ειπωθεί και που από μόνο του αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της άξιας του έργου. Ωστόσο, όσο ζωτικής σημασίας κι αν είναι το μήνυμα, η σκηνοθέτιδα δεν παύει να γυρίζει μια «ταινία», με αποτέλεσμα το άνισο σε ρυθμό κι ανάπτυξη χαρακτήρων σενάριο της και οι συμβάσεις των ταινιών θρίλερ που χρησιμοποιεί να μετριάζουν κάπως το τελικό αποτέλεσμα.

Παρά τις αδυναμίες της, όμως, είναι μια ταινία που συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε, μόνο και μόνο για τη σημαντική ιστορία που εξιστορεί και την εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...