Η πρώτη μισή ώρα μάς παρουσιάζει τον νεαρό Goethe ξέγνοιαστο να διασκεδάζει και να το παλεύει να πετύχει ως ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, υπό την πίεση όμως του δικηγόρου πατέρα του ώστε να ακολουθήσει τα βήματά του. Πιστεύοντας ότι δεν έχει ταλέντο, θα λυγίσει και πάνω που αρχίζει να μελετά το νόμο θα συναντήσει τη Lotte, η οποία έχει τη φωνή ενός αγγέλου. Σαν τετριμμένη παλιά ταινία θα προσβάλλει σε συγκεκριμένες εκφάνσεις επανειλημμένα και χωρίς προφανή λόγο τον πρωταγωνιστή, πράγμα που αποτελεί πάντα μια ένδειξη ότι οι δύο τους θα ερωτευτούν παράφορα, κάτι το οποίο τόσο προβλέψιμα γίνεται. Μέσα σε όλα τα γνωστά γλυκανάλατα του τύπου «φλερτάρουμε μαγειρεύοντας», πάει ο ένας να βρει τον άλλον και την ίδια μέρα με τα φιλιά στη βροχή, εμφανίζεται (όχι απροσδόκητα) το πασίγνωστο πρόβλημα τέτοιων ταινιών: η μητέρα έχει πεθάνει πριν από ένα χρόνο, αφήνοντας πίσω της οκτώ παιδιά και έναν αδέκαρο πατέρα και μόνο ένας γάμος της Lotte με έναν επιτυχημένο κύριο θα μπορέσει να σώσει την οικογένειά της, γεγονός που ο μπαμπάς έχει ήδη φροντίσει αφού την έχει υποσχεθεί σε έναν πλούσιο, που δεν είναι άλλος από το αφεντικό του Goethe (Moritz Bleibtreu). Μετά από αυτό, ο Goethe προσπαθώντας να εξορκίσει τον πόνο του και ταυτόχρονα να θριαμβεύσει στην τέχνη, γράφει το «The Sorrows of Young Werther».
Υπάρχουν και πολλά άλλα στα οποία η ταινία δεν λειτουργεί. Αρχής γενομένης από το γεγονός ότι ο Goethe, μια διάνοια της λογοτεχνίας, παρουσιάζεται ως ένας πότης νεαρός που του αρέσουν τα τρικούβερτα γλέντια. Δεν λέω ότι οι ταινίες για μεγάλους καλλιτέχνες, ιδιαίτερα σε τόσο πρώιμο στάδιο της σταδιοδρομίας τους, πρέπει να δείχνουν μόνο τις στιγμές μεγαλείου τους, αλλά σίγουρα πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτή εδώ την απεικόνιση. Όποια κι αν είναι η πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα στο Goethe που δεν έχει γίνει καλύτερα σε δεκάδες άλλες ταινίες που έχουμε δει στο παρελθόν.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου